OLAV CLEOFAS VAN OVERBEEK

<terug

Van Overbeek heeft als fijnschilder een grote naam verworven. Het is bijkans onmogelijk iets over het werk van Van Overbeek te zeggen zonder ook op de technische aspecten in te gaan, want wat zich in zijn schilderijen voordoet als een trompe loeuil (bedrog voor het oog), blijkt in feite een soort dubbele bodem te zijn.

Stofuitdrukking, immers een belangrijke voorwaarde in dit concept, speelt in zijn schilderijen een andere rol dan het simpele misleiden van het oog van de toeschouwer. Hoe plastisch de geschilderde voorwerpen ook overkomen, bij nadere beschouwing blijkt dat zowel vorm en compositie als licht en kleur van groter belang zijn dan de weergave van het materiaal.

Toch heeft ook het oppervlak van de voorwerpen een specifieke functie, want reflectie is in veel van zijn schilderijen de bindende factor, en juist die reflectie zet in eerste instantie de toeschouwer op het verkeerde been. Curieus is hierbij dat, hoewel het licht in en op de voorwerpen sereen en diffuus is, de lichtbron zelf scherp en afgetekend in het centrum van de opstelling terugkeert, doorgaans in de gedaante van een raam, dat door de vorm van de kom vertekend wordt.

Het stilleven is zodoende niet alleen een abstract spel van vorm, licht en schaduw, het is ook een interieur, waarin de blik naar buiten, via het weerspiegelde kraam, een extra dimensie is.